Υποθέτω ότι τελικά ο τρόπος με τον οποίο ζει κανείς, δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο αγαπά, δεν είναι παρά ο τρόπος με τον οποίο πεθαίνει.
***
Αιτούμαι, λοιπόν, ο τρόπος της ζωής, της αγάπης και του θανάτου μου να είναι -ή έστω να φαίνεται στα μάτια άλλων- μετρημένος και αξιοπρεπής.
Όπου ο Βαρώνος Κόζιμο είναι πεπεισμένος ότι ανατινάζει το σύστημα εκ των έσω τοποθετώντας μικρούς δυναμίτες αντιεξουσιασμού σε καίρια σημεία
αρχικό κείμενο: “… η Κυπριακή Κυβέρνηση αποφάσισε την ανάπλαση… το Κράτος συμπαρίσταται…”
τελικό κείμενο: “… η κυπριακή κυβέρνηση αποφάσισε την ανάπλαση… το κράτος συμπαρίσταται…”
Γιατί η πολιτική είναι πρωτίστως θέμα αισθητικής.
Από άρθρο των χθεσινών New York Times, για τον άρτι αποδημήσαντα Robert Giroux, Αμερικάνο εκδότη και επιμελητή, μεταξύ άλλων, του T. S. Eliot, της Sontang, του Kerouac:
His ambition to write might have prompted an exchange with Eliot, then in his late 50s, on the day they met in 1946, when Mr. Giroux, “just past 30,” as he recalled the moment in “The Oxford Book of Literary Anecdotes,” was an editor at Harcourt, Brace. “His most memorable remark of the day,” Mr. Giroux said, “occurred when I asked him if he agreed with the definition that most editors are failed writers, and he replied, ‘Perhaps, but so are most writers.’ ”
Βγαίνοντας από το The Mall στη Λευκωσία λίγο πριν νυχτώσει, ο ουρανός παίρνει τέτοιο σκούρο μπλε/γκρι χρώμα -δεμένο ψυχρά και όμορφα με τους υπόλευκους όγκους των κτηρίων και τα άσπρα φώτα των κολώνων του άδειου χώρου στάθμευσης- που σε κάνει, νομοτελειακά, να θες να κυνηγήσεις τον μεγαλύτερο σου εχθρό και καλύτερο σου φίλο στους εγκατελειμμένους χώρους και να τον σκοτώσεις, αφού παραδόθηκε, με μια σφαίρα στο μέτωπο· να αγκαλιάσεις για ώρα πολλά με πεθαμένα χέρια μια γυναίκα που αγάπησες παρά το ότι γνωρίζεις ότι θα παραμείνει για πάντα ξένη· να καθίσεις ακουμπώντας την πλάτη σε μια κολώνα για να κλάψεις με δάκρυα χοντρά, καυτά, και κάπως ανάλατα.
Ακούγοντας το Koln Concert του Keith Jarrett στο youtube και διαβάζοντας τα σχόλια που άφησαν άλλοι ακροατές και πιο συγκεκριμένα, ακούγοντας από το 07:29 ως το 08:40 του πρώτου μέρους, και διαβάζοντας τα σχόλια που περιλαμβάνουν αναφορές σε συγκεκριμένες στιγμές στο χρόνο (“i remember a july’s night, 4 years ago. Thank’s Keith. Thank’s Paolo. I don’t know how to love him, I don’t how to move him…thank’s for all of those nights without”, “there are no words to describe this concert, I heard for the first time 17 years ago, I never stop listening to it!”, “i first heard this in 1979 it has stayed with me”, “I loved it then, and I love it now”) αισθάνομαι μια τόσο βαθιά διαστολή του εαυτού μου που δεν μπορεί να καταλήξει πουθενά αλλού παρά στην εκμηδένιση, περνώντας για λίγο από την πολλαπλότητα.
Δε βαριέσαι όμως; Δεύτερη μέρα του Σεπτέμβρη σήμερα, το καλοκαίρι τέλειωσε παίδες, τα φωτεινά κορμιά και τα ιδρωμένα γέλια στη ντουλάπα μαζί με τα μαγιώ και είναι καιρός να φάει ο καθένας μας την αναίτια μελαγχολία του -όποιος νιώθει έτσι τελοσπάντων, πολλαπλότητα πολλαπλότητα αλλά ας μην πάρουμε στο λαιμό μας κι άλλους- όπως μπορεί: άλλοι κόβωντας περιποιημένες μπουκίτσες με τα μαχαιροπήρουνα, άλλοι με την κουτάλα πάνω από την κατσαρόλα, κι άλλοι βουτώντας την με τα χέρια για να γλείψουν και τα δάχτυλα τελειώνοντας.
—–
Google search of the day: books about buenos aires
