Αυτή η πόλη

σου ταϊζει τη γλύκα της με τις φούχτες, ώσπου να σκάσεις.

Συζητήσεις (Γιανναράς), διαλέξεις (Βαγενάς, Ήγκλετον), σινεμά (Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν), συναυλίες (Χειμερινοί κολυμβητές, *Στέρεο Νόβα*), βιβλία (Οι Σκέψεις του Πασκάλ από τον Παπαγιώργη, εξαντλημένο στον εκδότη, σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο πίσω απ’ τη Μαβίλλη), η σειρά άρθρων που ξεκίνησε εδώ και δυο βδομάδες ο Αρανίτσης στην Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας (η οποία φαίνεται θα είναι ανάλογη, σε εύρος και αξία, της συγκλονιστικής ανάλυσης του νεοελληνικού τραγουδιού που έκανε ο ίδιος λίγα χρόνια πριν), κομμάτια ψωμιού σε λάδι, ρίγανη, λεμόνι και αλάτι ενώ βρέχει απέναντι στον Λυκαβηττό.

Ας είναι όλα αυτά κομμάτια μιας συγκίνησης επιφανειακής, υπομνηματικής. Ας είναι κακοχωνεμένες σκηνές από μια ζωή η οποία βιώνεται ως τέτοια επειδη αποσπώνται τα ανωτέρω για να κρεμμαστούν εδώ, μπας και νοηματοδοτήσουν κάτι. Ας είναι όλα αυτά.

Κάποτε θα υπάρξουν και βαθύτερα.

Απόψε αυτά αρκούν.

I, Baltasar Espinosa

Όταν μας ανακοίνωσαν ότι ο συρμός του μετρό θα καθυστερήσει να αναχωρήσει διόλου δεν ανησύχησα. Ακόμα και στην απομακρυσμένη περίπτωση που ο αποκλεισμός θα διαρκούσε κάμποσες ώρες το ζεστό καρβέλι με προζύμι που είχα αγοράσει από τον Πιετρή στην Αλεξάνδρας ήταν αρκετό.

Αν όμως οι υπόλοιποι συνεπιβάτες πεινούσαν, στιγμή δε θα δίσταζα να τους το δώσω. Όχι επειδή είμαι καλός, προς θεού, μη φανταστείτε κάτι τέτοιο. Τα μισανθρωπικά μου ένστικτα θα έθεταν ως προτεραιότητα την αποφυγή συγχρωτισμού με το μοχθηρό πλήθος το οποίο το δίχως άλλο θα ανίχνευε τη ζεστή μυρωδιά του άρτι τεμαχισμένου άρτου. Θα τους το έδινα με ευγένεια αφού μια επιθετική ή απαξιωτική συμπεριφορά πιθανόν να προκαλούσε συνανατροφή μαζί τους.

Όταν όμως θα μαθαίναμε ότι ο αποκλεισμός θα κρατήσει μέρες και βδομάδες ολόκληρες, η μισανθρωπία μου, μασκαρεμένη σε ευγένεια, θα περνιόταν για αδυναμία, και θα με καθιστούσε το πρώτο θύμα του αναπόφευκτου κανιβαλισμού.