Ομάζ

Βγαίνοντας από το The Mall στη Λευκωσία λίγο πριν νυχτώσει, ο ουρανός παίρνει τέτοιο σκούρο μπλε/γκρι χρώμα -δεμένο ψυχρά και όμορφα με τους υπόλευκους όγκους των κτηρίων και τα άσπρα φώτα των κολώνων του άδειου χώρου στάθμευσης- που σε κάνει, νομοτελειακά, να θες να κυνηγήσεις τον μεγαλύτερο σου εχθρό και καλύτερο σου φίλο στους εγκατελειμμένους χώρους και να τον σκοτώσεις, αφού παραδόθηκε, με μια σφαίρα στο μέτωπο· να αγκαλιάσεις για ώρα πολλά με πεθαμένα χέρια μια γυναίκα που αγάπησες παρά το ότι γνωρίζεις ότι θα παραμείνει για πάντα ξένη· να καθίσεις ακουμπώντας την πλάτη σε μια κολώνα για να κλάψεις με δάκρυα χοντρά, καυτά, και κάπως ανάλατα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: