Τρίτο σχόλιο

Ξαπλώνω και διαβάζω τον Παπαγιώργη να θρηνεί τον νεκρό του φίλο. Είναι Κυριακή, έχω αποφύγει τις περιττές υποχρεώσεις της βραδιάς, οι κουρτίνες του δωματίου μου φιλτράρουν τις τελευταίες δυνατές ακτίνες του απογευματινού ήλιου και το δωμάτιο λούζεται σε χρώμα σέπια. Το παρόν βιώνεται ήδη από τη σκοπιά του μέλλοντος, είναι το αντικείμενο και η αιτία της σύγχρονής του νοσταλγίας, η αλυσίδα της διαφοράς ξετυλίγεται.

***

Παλαιότερα είχα ένα άλλο μπλογκ και το ‘κλεισα. Δεν με ικανοποιούσε η ποιότητα και ο τρόπος της γραφής μου. Έτσι έλεγα στον εαυτό μου. Ψέματα δηλαδή αφού διέσωζα έτσι την πιθανότητα -μάλιστα όταν είσαι νέος μπορείς να μιλήσεις για βεβαιότητα- να βελτιώσω, με λίγη ή πολλή δουλειά, το στυλ μου. Πέρασε καιρός για να διαπιστώσω και κυρίως να αποδεχτώ ότι είναι η ίδια η σκέψη μου, ο τρόπος και οι ικανότητές της, που αποτελούσε το πρόβλημα. Συγκεκριμένα: οι δυνατότητές της για βύθιση στα παρατηρούμενα πράματα και την ανάλυσή τους.

***

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και ανοίγω το ημερολόγιο που κρατούσα όταν πήγα στη Βαρκελώνη το καλοκαίρι. Ανάμεσα σε άλλα, υπάρχουν λεπτομερείς καταγραφές όλων των φαγητών που έφαγα τις εννιά μέρες που ήμουνα εκεί. Σε μια από τις περιγραφές βρίσκω τη φράση «μια γενναία μερίδα παέγια με θαλασσινά». Δίπλα σημειωμένη, ήδη από τότε, η απορία «σε ποιά εποχή η φράση «γενναία μερίδα» είχε πραγματικό βάρος χωρίς να αυτοϋπονομεύεται;».

***

Είμαστε σαν το λάδι εμείς οι δυο. Μου έλεγε ένας φίλος αγαπημένος κατά τη διάρκεια μιας βόλτας στο κέντρο του Εδιμβούργου. «A mile wide and an inch deep«. Αναφερόταν στα ενδιαφέροντά μας, αλλά κάλλιστα μπορώ να δω ότι ταιριάζει και στις αναλυτικές μου ικανότητες. Είχα αποφασίσει να ανοίξω καινούργιο μπλογκ μόνο όταν θα μπορούσα να ελέγχω την έκφραση και την σκέψη σε βαθμό ηδονικό και αυτοϊκανοποιητικό.

***

Αφήνω το ημερολόγιο στη θέση του, ξαπλώνω ανάσκελα και κοιτάζω το σέπια ταβάνι. Θυμάμαι τα βιβλία που με έκαναν να συνάψω ηδονική σχέση με τη γλώσσα όταν τα διάβαζα μικρός. Για άγνωστο λόγο όλα αφορούν σκηνές βρώσης. Πινόκιο, Ρομπέν των Δασών, Δον Κιχώτης δεν θυμάμαι ποιά άλλα. Διέκοπτα την ανάγνωση, έτρεχα στο ψυγείο, έκοβα χοντρές φέτες τυριού και σαλαμιού (ή γενναίες μερίδες;), τις έμπηγα σε φρέσκο, άσπρο ψωμί, και τις έτρωγα ξαναδιαβάζοντας τα φαγοπότια. Δεν πήρα ποτέ ξανά τέτοιου είδους ηδονή από τη γλώσσα: απλή, απτή, συγκεκριμένη, άμεση, συμμετοχική. Η ηδονή από κατοπινά αναγνώσματα (Σκαρίμπας, Πεντζίκης, Rushdie, Roth, Σεφέρης, Αλεξάνδρου, Αναγνωστάκης, Eliot, Καβάφης, Πανσέληνος, Derrida, Borges, Calvino και Fish) θα πρέπει να θεωρηθεί ως ηδονοβλεψία στην καλύτερη περίπτωση, συνταγή για παράλυση στη χειρότερη.

***

Στην προηγούμενη ανάρτηση έγραφα με έντονα γράμματα τη λέξη «τελικά». Ένιωθα ότι ήθελα να εμβαθύνω, να αναλύσω, ότι κάτι υπάρχει εδώ που πρέπει να ειπωθεί με όσα λόγια είναι απαραίτητα. Δεν μπόρεσα. Ξαναπαίρνω τον Παπαγιώργη. Γράφει: «…τελικά -και αυτό το τελικά κρύβει πάντα μια κηδεία-…». Φθονώ.

Advertisements

4 Σχόλια to “Τρίτο σχόλιο”

  1. συγνώμη αλλά το ποστ αυτό είναι εξαιρετικό.

    συχνά έχω την αίσθηση πως η πλειοψηφία των ανθρώπων που «είναι σαν το λάδι» είναι πάντα πιο αυστηροί με τον εαυτό τους από όσο τους «κάνει καλό»

  2. Βαρώνος Κόζιμο Says:

    Εγώ πάλι έχω την αίσθηση ότι αυτή η αυστηρότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά προσπάθεια αναπλήρωσης του κενού το οποίο μέμφεται: ανάλυση του γιατί δεν αναλύω. Αλλά έχεις δίκιο: καλό δεν κάνει.

  3. Προσπαθείς να με παρασύρεις…

    Τι είναι τέχ… εμ, εννοώ γλώσσα; Εν το γκουρμέ πιάτο που θκιαλέεις επίτηδες για να μεν τρώεις πάντα φασόλια; Εν νομίζω ρε φίλε. Έχουν τζαι τζείνα την αξία τους, γιατί άμαν τρώεις μόνο φασόλια η νύχτα εν πάντα μεγάλη, αλλά στο τέλος της ημέρας μάλλον η γλώσσα σου αποφασίζει που μόνη της τι εν νόστιμο σήμερα που εν ήταν πριν δέκα χρόνια.

    Ναι. Βασικά εν σου πέφτει λόος.

  4. Βαρώνος Κόζιμο Says:

    Μια χαρά εν τα φασόλια, ποιός είπε το αντίθετο. Μακάρι τζείνα που γράφω τζιαι σκέφτουμαι να έχουν πάντα την αρμονία ζιαι την τελειότητα ενός πιάτου φασόλια βραστά (πολλά βραστά να λιώννουν στο στόμα), με κραμπί, κρεμμύδι τζιαι ττόνο, με λάδι γιόρκι τζιαι λεμόνι. Τζιαι μια φέττα χονρή άσπρο φρέσκο ψωμί. Τζιαι ελλιές σασμένες με κόλιαντρο τζαι σκόρτο. Τζιαι ένα ποτήρι νερό τσακρί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: