I, Baltasar Espinosa

Όταν μας ανακοίνωσαν ότι ο συρμός του μετρό θα καθυστερήσει να αναχωρήσει διόλου δεν ανησύχησα. Ακόμα και στην απομακρυσμένη περίπτωση που ο αποκλεισμός θα διαρκούσε κάμποσες ώρες το ζεστό καρβέλι με προζύμι που είχα αγοράσει από τον Πιετρή στην Αλεξάνδρας ήταν αρκετό.

Αν όμως οι υπόλοιποι συνεπιβάτες πεινούσαν, στιγμή δε θα δίσταζα να τους το δώσω. Όχι επειδή είμαι καλός, προς θεού, μη φανταστείτε κάτι τέτοιο. Τα μισανθρωπικά μου ένστικτα θα έθεταν ως προτεραιότητα την αποφυγή συγχρωτισμού με το μοχθηρό πλήθος το οποίο το δίχως άλλο θα ανίχνευε τη ζεστή μυρωδιά του άρτι τεμαχισμένου άρτου. Θα τους το έδινα με ευγένεια αφού μια επιθετική ή απαξιωτική συμπεριφορά πιθανόν να προκαλούσε συνανατροφή μαζί τους.

Όταν όμως θα μαθαίναμε ότι ο αποκλεισμός θα κρατήσει μέρες και βδομάδες ολόκληρες, η μισανθρωπία μου, μασκαρεμένη σε ευγένεια, θα περνιόταν για αδυναμία, και θα με καθιστούσε το πρώτο θύμα του αναπόφευκτου κανιβαλισμού.

Advertisements

2 Σχόλια to “I, Baltasar Espinosa”

  1. μπορούσατε να μαζέψετε μανιτάρια απ τη στοα

  2. Βαρώνος Κόζιμο Says:

    Σωστά! Σωταρισμένα (με έναν αναπτήρα) και λίγο νερό (από μια μπουκάλα, όλο και κάποιος επιβάτης θα είχε), νοστιμότερος, υγιεινότερος και διαιτιτικότερος θα βγαινα ο άτιμος!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: