Ειλικρινά

Δεν τρέφω κανενός είδους εθνικιστικό συναίσθημα. Ούτε αυτή τη στιγμή που γράφω, ούτε ποτέ άλλοτε. Τον Μπένεντικτ Άντερσον τον είδα,σε νεαρή ακόμη ηλικία, ως αξιόλογη και συστηματική θεωρητικοποίηση του προφανούς. Ακόμα και τώρα που οι παραστρατημένοι μου περίπατοι στα κείμενα του Ντεριντά με έχουν μάθει με σφαλιάρες να σιωπώ μπροστά στο παραδεδομένο, ουδεμία κατανόηση κατόρθωσα, πόσο μάλλον συμπάθεια, προς την κατηγορία του έθνους.

Έτσι, δεν ξέρω γιατί θλίβομαι όταν θυμαμαι τις Ελληνίδες να αποποιούνται του δικαιώματός τους για έρωτα μαυρισμένο απ’ τον ήλιο και να ενδίδουν στο αγγλικό φλερτ Άγγλων φοιτητών, με την μυρωδιά φτηνού αλκοόλ να περνάει από στόμα σε στόμα προτού ανταλλαχτεί μια δεύτερη ματιά, στα πάρτυ του Εδιμβούργου πριν δύο χρόνια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: